Kwentong Pinay!!!

Tingin ng mga bobong kapitbahay ko puta daw ako.
Nagpapagamit, binabayaran. Sabi nila ako daw ang
pinakamaganda at pinakasikat sa aming lugar noon. Ang
bango-bango ko daw, sariwa at makinis. Di ko nga alam
kung sumpa ito, dahil dito naletse ang kinabukasan ko.

Halika at makinig ka muna sa kwento ko.

Alam mo, maraming lumapit sa akin, nagkagusto, naakit.
Sikat ka sa lahat, virgin eh! Tinanggap ko naman
silang tao, bakit kaya nila ako ginago? Masakit
alalahanin, iniisip ko na lang na kase di sila taga
rito, siguro talagang ganoon. Tatlong malilibog na
foreigners ang namyesta sa katawan ko, na-rape daw
ako?

Sa tatlong beses akong nagahasa, ang pinakahuli ang di
ko makakalimutan. Parang maski di ko ginusto ang mga
nangyari, hinahanap-hanap ko siya. Tinulungan nya kasi
akong makalimutan yung mga sadistang Hapon at
Kastilaloy. Kase, ibang-iba ang hagod niya. Umiikot
ang mundo ko sa tuwing ginagamit niya ako. Ibang klase
siya mag-sorry, lalo pa at kinupkop niya ako at ang
mga naging anak ko.

Parating ang dami naming regalo – may chocolates,
yosi, at ano ka. may datung pa! Nakakabaliw siya, alam
kong ginagamit nya lang ako pero pagamit naman ako
nang pagamit. Sa kanya namin natutunan mag-Ingles, di
lang magsulat ha! Magbasa pa! Hanggang ngayon, sa
tuwing mabigat ang problema ko, siya ang tinatakbuhan
ko. ‘Yun nga lang, lahat ng bagay may kapalit. Nung
kinasama ko siya, guminhawa buhay namin. Sosyal na
sosyal kami.

Ewan ko nga ba, akala ko napapamahal na ako sa kanya.
Akala ko tuloy-tuloy na kaligayahan namin, yun pala
unti-unti niya akong pinapatay. P*** ng I**! Sa dami
ng lason na sinaksak niya sa katawan ko, muntik na
akong malaspag. Ang daming nagsabi na ang tanga tanga
ko. Patalsikin ko na daw. Sa tulong ng mga anak ko,
napalayas ko ang animal pero ang hirap magsimula.

Masyado na kaming nasanay sa sarap ng buhay na
naranasan namin sa kanya. Lubog na lubog pa kami sa
utang, kulang ata pati kaluluwa namin para ibayad sa
mga inutang namin.

Sinikap naming lahat maging maganda ang buhay namin.
Ayun, mga nasa Japan , Hong Kong , Saudi ang mga anak
ko. Yung iba nag-US, Europe . Yung iba ayaw umalis sa
akin. Halos lahat, wala naman silbi, masaya daw sa
piling ko, maski amoy usok ako.

Sa dami ng mga anak ko na nagsisikap na tulungan ang
kalagayan namin, siya din ang dami ng mga anak ko na
namamantala sa kabuhayan at kayaman na itinatabi ko
para sa punyetang kinabukasan naming lahat. Dumating
ang panahon na di na kami halos makaahon sa hirap ng
buhay. Napakahirap dahil nasanay na kami sa ginhawa at
sarap.

Ang di ko inaakala ay mismong mga anak ko, ang
tuluyang sisira sa akin. Napakasakit tanggapin na
malinlang. Akala ko ay makakakita ako ng magiging
kasama sa buhay sa mga ahas na ipinakilala ng mga anak
ko. Hindi pala. Ang tanga ko talaga. Binugaw ako ng
sarili kong mga anak kapalit ng kwarta at
pansamantalang ginhawa na nais nilang matamasa.

Wala na akong nagawa dahil sa sobrang pagmamahal ko sa
aking mga anak. Wala akong ibang yaman kundi ganda ko.
Pinagamit ko na lang ng pinagamit ang sarili ko, basta
maginhawa lang ang mga anak ko.

Usap-usapan ako ng mga kapitbahay ko. May
nanghihinayang, namumuhi at naaawa. Puta na kase ang
isang magandang tulad ko.

Alam mo, gusto ko na sanang tumigil sa pagpuputa kaso
ang laki talaga ng letseng utang ko eh. Palaki pa ng
palaki. Kulang na kulang. Paano na lang ang mga anak
ko naiwan sa aking punyetang puder? Baka di na ako
balikan o bisitahin ng mga nag-abroad kong mga anak.
Hindi na importante kung laspagin man ang ganda ko,
madama ko lang ang pagmamahal ng mga anak ko. Malaman
nila na gagawin ko ang lahat para sa kanila.

Sa tuwing titingin ako sa salamin, alam ko maganda pa
rin ako. Meron pa din ang bilib sa akin. Napapag
usapan pa din. Sa tuwing nakikita ko ang mukha ko sa
salamin, nakikita ko ang mga anak ko. Tutulo na lang
ang mga luha ko ng di ko namamalayan. Ang gagaling nga
ng mga anak ko, namamayagpag kahit saan sila pumunta.
Mahusay sa kahit anong gawin. Tama man o mali . Proud
ako sa kanila. Kaso sila, kabaligtaran ang
nararamdaman para sa akin.

Sa dami ng mga anak ko, iilan lang ang may malasakit
sa akin. May malasakit man, nahihilaw. Ni di nga ako
kinikilalang ina. Halos lahat sila galit sa isa’t isa.
Walang gusto magtulungan, naghihilahan pa. Ang dami ko
ng pasakit na tiniis pero walang sasakit pa nung
sarili kong mga anak ang nagbugaw sa akin. Kinapital
ang laspag na ganda ko. Masyado silang nasanay sa
sarap ng buhay. Minsan sa pagtingin ko sa salamin, ni
hindi ko na nga kilala ang sarili ko.

Dadating na naman ang pasko, sana maalala naman ako ng
mga anak ko. Ilang buwan pa, magbabagong taon na.
Natatakot ako sa taong darating. Ngayon pa lang usap
usapan na ang susunod na pagbubugaw ng ilan sa mga
anak ko. Sana may magtanggol naman sa akin, ipaglaban
naman nila ako. Gusto kong isigaw: “INA NINYO AKO!
MAHALIN NYO NAMAN AKO!”

Salamat ha, pinakinggan mo ako.

Ay sorry, di ko pala nasabi pangalan ko.

PILIPINAS nga pala pangalan ko!

GREAT READ!

AN INTERESTING ANALOGY….

PONDER ON THESE WORDS…

Once upon a time there was a rich King who had four wives. He
loved the 4th wife, the most and adorned her with rich robes
and treated her to the finest of delicacies.  He gave her
nothing but the best.

He also loved the 3rd wife very much and was always showing her
off to neighboring kingdoms.  However, he feared that one day
she would leave him for another.

He also loved his 2nd wife.  She was his confidant and was
always kind, considerate and patient with him.  Whenever the
King faced a problem, he could confide in her, and she would
help him get through the difficult times.

The King’s 1st wife was a very loyal partner and had made great
contributions in maintaining his wealth and kingdom. However,
he did not love the first wife.  Although she loved him deeply,
he hardly took notice of her!

One day, the King fell ill and he knew his time was short. He
thought of his luxurious life and wondered, “I now have four
wives with me, but when I die, I’ll be all alone.”

Thus, he asked the 4th wife, “I have loved you the most,
endowed you with the finest clothing and showered great care
over you.  Now that I’m dying, will you follow me and keep me
company?”

“No way!”, replied the 4th wife, and she walked away without
another word. Her answer cut like a sharp knife right into his
heart.

The sad King then asked the 3rd wife, “I have loved you all my
life. Now that I’m dying, will you follow me and keep me company?”

“No!”, replied the 3rd wife. “Life is too good!  When you die,
I’m going to remarry!”  His heart sank and turned cold.

He then asked the 2nd wife, “I have always turned to you for
help and you’ve always been there for me.  When I die, will you
follow me and keep me company?”

“I’m sorry, I can’t help you out this time!”, replied the 2nd
wife.  “At the very most, I can only send you to your grave.”
Her answer came like a bolt of lightning, and the King was
devastated.

Then a voice called out: “I’ll leave with you and follow you no
matter where you go.”  The King looked up, and there was his
first wife.  She was so skinny as she suffered from
malnutrition and neglect.  Greatly grieved, the King said “I
should have taken much better care of you when I had the
chance!”

In truth, we all have 4 wives in our lives:

Our 4th wife is our body.  No matter how much time and effort
we lavish in making it look good, it will leave us when we die.

Our 3rd wife is our possessions, status and wealth.  When we
die, it will all go to others.

Our 2nd wife is our family and friends.  No matter how much
they have been there for us, the furthest they can stay by us
is up to the grave.

And our 1st wife is our Soul.  Often neglected in pursuit of
wealth, power and pleasures of the world.

However, our Soul is the only thing that will follow us
wherever we go.

So cultivate, strengthen and cherish it now, for it is the only
part of us who will follow us to the throne of God and continue
with us throughout Eternity.

When the world pushes you to your knees……you’ re in the
perfect position to pray.